Евангелие на денот: Свето евангелие според светиот апостол Јован 21:15-25
| 15. | А кога завршија со јадењето, Исус му рече на Симона Петра: „Симоне Јонин, Ме љубиш ли повеќе отколку овие?” Петар Му рече: „Да, Господи, Ти знаеш дека Те сакам.” Исус му рече: „Паси ги јаганцата Мои!” |
| 16. | Го праша пак, повторно: „Симоне Јонин, љубиш ли Ме?” Петар Му кажа: „Да, Господи, Ти знаеш дека Те сакам.” Исус му рече: „Паси ги овците Мои!” |
| 17. | И по третпат му рече: „Симоне Јонин, Ме сакаш ли?” Петар се нажали дека по третпат го праша: „Ме сакаш ли?” И Му рече: „Господи, Ти сe знаеш; Ти знаеш дека Те сакам.” Исус му рече: „Паси ги овците Мои! |
| 18. | Вистина, вистина ти велам: кога беше помлад, сам се опашуваше и одеше каде што сакаше; кога ќе остариш, ќе ги рашириш рацете свои, и друг ќе те опаше и поведе на каде што нејќеш.” |
| 19. | А ова го рече, за да покаже со каква смрт ќе Го прослави Петар Бога. И штом го кажа тоа, му рече: „Оди по Мене!” |
| 20. | А Петар, кога се заврти, виде дека по него оди оној, кого го милуваше Исус, и кој на вечерата се беше навалил на градите Негови и рекол: „Господи, кој ќе Те предаде?” |
| 21. | Штом го виде Петар него, Му рече на Исуса: „Господи, а овој, пак, зошто?” |
| 22. | Исус му рече: „Ако сакам тој да остане, дури дојдам, тебе што ти е? Ти врви по Мене!” |
| 23. | И се пренесе овој збор меѓу браќата, дека тој ученик нема да умре. Но Исус не му рече дека нема да умре, туку: „Ако сакам тој да остане, додека дојдам, тебе што ти е?” |
| 24. | Тој е ученикот, кој сведочи за овие настани и ги напиша; и знаеме дека сведоштвото негово е вистинско. |
| 25. | А има многу други работи што ги изврши Исус, и кои, ако би се напишале по ред, ми се чини, не би можеле да се сместат во целиот свет напишаните книги. Амин! |
Апостол на денот: Дела на светите апостоли од светиот апостол Лука 28:1-31
| 1. | Откако се спасија оние, што беа со Павла, узнаа дека островот се вика Мелит. |
| 2. | А домородците ни укажаа необична човекољубивост: нe примија сите и, бидејќи врнеше дожд, беше студено, та накладоа оган. |
| 3. | А кога Павле насобра многу гранки и ги стави на огнот, една змија излезе од гранките поради горештината и се впи во неговата рака. |
| 4. | Домородците, штом го видоа животното како виси на неговата рака, помеѓу себе си рекоа: „Овој човек е навистина убиец; па затоа, иако се избави од морето, судот Божји не го остави да живее.” |
| 5. | Но тој ја истресе змијата во огнот и ништо лошо не му стана. |
| 6. | А тие очекуваа да се појави оток, или, пак, веднаш да падне мртов; но, откако чекаа долго време и видоа дека не му стана никакво зло, тие си го изменија мислењето и велеа, дека е тој бог. |
| 7. | Околу тоа место се наоѓаа имотите на првенецот на островот, по име Поплиј. Тој нe прими и три дни дружељубиво нe гоштеваше. |
| 8. | А таткото на Поплиј се разболе и лежеше, страдајќи од треска и болки во стомакот. Павле влезе при него, се помоли и, откако ги положи рацете свои врз него, го исцели. |
| 9. | Тогаш, и другите од островот, што страдаа од болести, идеа и се исцелуваа. |
| 10. | Тие нe почитуваа многу и нe удостоија со големи почести, а пред заминување нe снабдија со сите потребни работи. |
| 11. | По три месеци отпловивме со еден александриски кораб, што беше презимувал на тој остров и носеше знак Диоскури. |
| 12. | И стигнавме во Сиракуза, каде што останавме три дена. |
| 13. | Оттаму отпловивме и пристигнавме во Ригија; а по еден ден, бидејќи дувна југот, на идниот ден стасавме во Потиоли; |
| 14. | таму најдовме браќа, по чија молба при нив останавме седум дена. И потоа тргнавме за Рим. |
| 15. | Тамошните браќа, штом чуја за нас, излегоа да нe пресретнат до Апиевата ширина и до Трите крчми. Кога ги виде Павле, Му заблагодари на Бога и се ободри. |
| 16. | Штом стигнавме во Рим, стотникот ги предаде затворениците на војводата, а на Павла му позволија да живее како што сака, но под стража на еден војник. |
| 17. | По три дни Павле го повика првенците јудејски и, кога се собраа, тој им зборуваше: „Мажи, браќа, иако не направив ништо против народот или татковските обичаи, од Ерусалим ме предадоа окован во рацете на Римјаните. |
| 18. | И, откако ми судеа, сакаа да ме пуштат, зашто во мене не најдоа никаква вина за смрт; |
| 19. | но, бидејќи Јудејците се противеа, бев принуден да барам суд пред ќесарот; но не за тоа да го обвинувам во нешто својот народ. |
| 20. | Па поради тоа и ве повикав да се видиме и да позборуваме; зашто заради надежта на Израилот сум окован во овие вериги.” |
| 21. | А тие му одговорија: „Ние ниту писма сме добиле за тебе од Јудеја, ниту, пак, некој од браќата дошол да нe извести или нешто лошо да каже за тебе. |
| 22. | Но ние сакаме да чуеме од тебе лично што мислиш ти за тоа; зашто познато ни е дека на тоа учење насекаде се противречи.” |
| 23. | И откако му определија ден, големо мнозинство дојде во определеното му живеалиште, и тој од утрото до вечерта со докази им го изложуваше учењето за царството Божјо и ги уверуваше за Исуса и од Законот Мојсеев и од Пророците. |
| 24. | Едни се убедија од зборовите негови, а други не поверува. |
| 25. | Бидејќи беа несложни помеѓу себе, тие почнаа да се разотидуваат; и во тоа време Павле им ги кажа овие зборови: „Добро им рекол Духот Свети и на отците наши преку пророкот Исаија, велејќи: |
| 26. | »Оди и кажи му на овој народ: со уши ќе чуете, и нема да разберете, со очи ќе гледате, и нема да видите, |
| 27. | зашто срцето на овие луѓе закоравело, та со ушите мачно слушаат, а очите свои ги затвориле, па некако со очите да не видат и со ушите да не чујат, и со срцето да не разберат, и да не се обрнат, за да ги исцелам.« |
| 28. | И така, нека ви биде познато дека спасението од Бога им е испратено на незнабошците, тие и ќе чујат.” |
| 29. | Кога го рече тоа, Јудејците се разотидоа со голема препирка помеѓу себеси. |
| 30. | Павле остана таму цели две години во посебно најмена куќа и ги примаше сите, што доаѓаа при него, |
| 31. | проповедајќи го царството Божјо и учејќи за Господа Исуса Христа наполно слободно, и никој во тоа не го спречуваше. |
Поука на денот: Свети Максим Исповедник
Како што телото, умирајќи се одделува од сe што е живо така и умот, умирајќи во дејствието на совршената молитва, се отсекува од сите светски мисли. Зашто ако не умре со таква смрт, тој не може да биде со Бога и да живее со Него.